خواهم که بر زلفت هردم زنم شانه

ترسم پریشان کند بسی حال هر کسی چشم نرگست مستانه مستانه

خواهم بر ابرویت رویت هر دم کشم وسمه

ترسم که مجنون کند بسی مثل من کسی چشم نرگست دیوانه دیوانه

یک شب بیا منزل ما حل کن دو صد مشکل ما ای دلبر خوشگل ما

دردت بجان ما شد روح و روان ما شد

 گلچهره مپرس آن نغمه سرا از تو چرا جدا شد گلچهره مپرس پروانه ی تو بی تو کجا رها شد مپرس مپرس  مرنجان دلــت را رها کن غمت را رها کن مخور غم مخور غم نـــگارا  گلچهره مپرس آن نغمه سرا از تو چرا جدا شد

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می‎کندبلبل شوقم هوای نغمه‎خوانی می‎کند همتم تا می‎رود ساز غزل گیرد به دستطاقتم اظهار عجز و ناتوانی می‎کند بلبلی در سینه می‎نالد هنوزم کاین چمنبا خزان هم آشتی و گل‎فشانی می‎ک&

گل می رود از بستان بلبل ز چه خاموشی

وقت است که دل زین غم بخراشی و بخروشی

ای مرغ بنال ای مرغ آمد گه نالیدن

گل می سپرد ما را دیگر به فراموشی

آه ای دل ناخرسند در حسرت یک لبخند

خون جگرم تا چند می نوشی و می نوشی

می سوزم و می خندم ، خشنودم و خرسندم

تا سوختم چون شمع می خواهی و می کوشی

توی یک دیوار سنگی دوتا پنجره اسیرن دوتا خسته دوتا تنها یکیشون تو یکیشون من دیوار از سنگ سیاهه سنگ سرد و سخت خارا زده قفل بی صدائی به نمای خسته ی ما نمیتونیم که بجنبی زیر سنگینی دیوار همه ی عشق من و تو قصه است قصه ی دیوار ها ها ها ها ها ها ها ها همیشه فاصله بوده بین دستای من و تو با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده تنها پیوند من و تو دست مهربونه باده ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم واسه ما رهائی مرگه تا رها بشیم میمیریم ها ها ها ها ها ها ها ها ها ها ها کاشکی این دیوار خراب شه من و تو با هم بمیریم توی یک دنیای دیگه دستای همو بگیریم شاید اونجا توی دلها درد بیزاری نباشه میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه کاشکی این دیوار خراب شه من و تو با هم بمی